Mijn motto is ….

‘Mijn motto is: ‘Dit is de richting, wandel je pad!’

Het is nodig dat kinderen zich van alle kanten kunnen ontplooien. Daar hoort een breed onderwijs programma bij zodat ze met middelen, kennis en handvatten worden ondergedompeld in het leren. We zijn op weg, maar er ligt nog een heel terrein voor ons om te ontginnen. mijn motto 2Ik probeer in te stappen op het gebied waar m’n leerlingen plezier in hebben. Dan prikkel je hun eigen motivatie. Dat is het begin.’

Edo Maas, leerkracht groep 8 op obs De Blijvliet, deelt zijn visie vol enthousiasme met Alexandra van der Hilst:

‘Laatst had ik bijvoorbeeld een heleboel oude kleren van huis meegenomen. Ik heb ze gewoon op een berg in een hoek in de klas neergegooid. Op een gegeven moment begonnen er een paar meisjes te vragen wat die kleren hier doen. Ik zei ‘nou het zijn mooie kleren, maar ze passen mij en m’n vriendin niet meer. Maar jullie hebben vast goede ideeën over je eigen mode ontwerpen, dus ga je gang.” De reactie was prachtig.

De klas was helemaal verbaasd dat ze in de kleding mochten knippen en ze het tot iets anders mochten vermaken. Dat idee op zich vonden ze wel interessant: van oud iets nieuws maken.

Degenen die zich ertoe aangetrokken voelden gingen ermee in de weer. Hier werd een capuchon afgeknipt en ergens anders weer aangenaaid, er werden mouwen omgewisseld, zakken her en der opgenaaid en ga zo maar door. Ze kwamen steeds meer los van de vaststaande patronen. Ze gingen passen en meten, tekenen en overleggen wat ze precies gingen maken en hoe ze dat dan voor elkaar kunnen krijgen. Super gemotiveerd waren ze om er ook iets echt goeds van te maken. Dat is belangrijk dat ze zichzelf een doel stellen.

Volgende week houden ze een modeshow, zelf georganiseerd. Natuurlijk leren ze hiervan. mijn motto 1Net zo goed als van het uit elkaar halen van een oude radio die het niet meer doet. Ik stel dan de vragen als: ‘waarom doet die radio het nu niet, hoe zouden we erachter kunnen komen, wat als dit of dat, enzovoorts.’

Je moet kinderen aanwakkeren in het zich voor kunnen stellen van een probleem en vervolgens samen met hen zoeken naar antwoorden en oplossingen. Op dit moment zijn we eigenlijk nog te schools. Ik vind rekenen en taal wel zeer belangrijk en vind dat we goed voor ogen moeten houden dat een hoog einddoel te laten zijn. Toch zou ik die vakken ook meer geïntegreerd willen zien in alles wat we doen.

Kinderen moeten bagage meekrijgen zodat zij zichzelf kunnen redden en daar leggen wij hier de basis voor. In deze buurt heerst een lage sociale cohesie. We zouden op de een of andere manier ook de ouders en de buurt meer moeten betrekken. Zodat er een wij gevoel ontstaat. Soms denk ik wel eens dat alles wat wij hier doen, met alle extra’s zoals sport, samen eten en alle kunstvakken, toch maar een druppel op een gloeiende plaat is. Maar als ik naar die koppies kijk dan denk ik dat de herinnering aan wat ze hier doen en beleven zal blijven. Ik hoop dat ze dat sterkt om door te gaan, ook op de middelbare school.

Mijn wens is dat we over drie à vier jaar een openbare school zijn met een binnenplaats met natuur. Er wordt dan vakoverstijgend gewerkt waarbij het gewoon is dat de ontwikkeling voorop staat, niet de kerndoelen. Als team zijn we dan in staat kinderen met verschillende leerstrategieën goed te volgen en te begeleiden. Zelfreflectie is een kernwoord en we hebben wegen gevonden om ouders wezenlijk te betrekken bij wat we doen.’


Nieuwsbrief

Wilt u op de hoogte gehouden worden Schrijf u dan in voor de nieuwsbrief. >>
www.deweijerdesign.nl